Gone over the Alps

Liechtenstein, Switserland again, Itally

Yes, it was Liechtenstein last time, 6 days ago...
We were in a little country in the middle off the Alps, but not at the top yet.
Liechtenstein is only 450 meters high and the top that we had to reach was 2117 meters.
We biked to Thusis on a beautiful sunny, not too hot Sunday. It had a steep climb of 10% to the Polenroad, a beautiful gravel bike path cut out on the mountainside.
It was not recommended for people with fear of heights but we were fine and enjoyed the great views on the motorways and stream far below us.
We stayed at Thusis that night at 700 mtrs with the plan to climb to 1500 next day and we did and we were very tired after only 27 kms...are we getter older?
The weather was exceptionally good, blue skies and not hot or cold.
The climb went with climbs of 10%, 7%, 7%, 9% and 8%.
The tar sealed road was not too busy but there was a constant sound between the mountains of the many fast cars and motor bikes on the motorway nearby, to the St Bernadino tunnel. Sounds are echoing between the mountains..never quiet.
We slept very well in our tent and it was a clear night and cold..( 5 degrees in the morning).
It took us the whole next morning to reach the top at 2117 mtrs. Steep and many hair pin bends. The only other bikes were racing bikes with no luggage.
We got a lot of encouraging signs of respect from car users and that helped us to keep going to the top.
We stayed a while at the top to eat our own lunch and a bit further, down the other side into Italy, we had our first Italian espresso.
And down we went, 35 kms down, through nice Italian villages, with people everywhere...speeds of 50km down hill, blue skies, amazing sceneries, through half open tunnels and sharp turns. It was great!!
After camping the night night we flew down again direction Como. That was easy biking, down the Alps. It felt like a holiday!
Via Chiavenna and Menaggio we biked between the mountains, along the gravel bike paths. It's easy and pleasant.
I could tell you now about all the canals we passed, build in 1300 and before and used to carry the marble for building the new cathedral in Milano, but I will not bother you with all these details.
Also, I will not go into the details of the many old electric power stations build around 1900 and still in good working order.
In Trezzo sull Adda, we had for the first time problems to find any accommodation for the night. No camping grounds in the area and all B&B and hotels were full but with assistant of locals we found at last an expensive beautiful hotel along a busy road.
One man decide to bring us to the hotel and drove in front of us with his car..unfortunately he turned into motorways and these roads are not so suitable for us. Some problems there but we could convince him that our bike GPS would bring us to the hotel and it did.
During the night it started raining heavily and it kept going to the middle of the next day. Lucky we hadn't found a camping ground for that night...
After the rain stopped, we left and drove another 55 km to camp again near the Iseo Lake, but arriving there, the clouds came in fast and we decided for another hotel that we found within 5 minutes and then the rain came down again in buckets.
So that's where we are now, after a flat ride along many Italian villages, churches, marketplaces and careful car drivers.
Tomorrow another day towards Brescia.
The next few days look easy along the planes of the Po. We'll see.

Marleen in het nederlands:

Hallo lieve lezers!!

Ik heb Jan zijn verhaal in t Engels niet gelezen....gewoon om straks eens te kijken wat het verschil is tussen hoe wij onze tocht ervaren hebben, de laatste 6 dagen...

Het is 26-8. Het profiel voor de dag laat zien dat het rivierdal van de Rijn langzaam maar zeker begint te stijgen. Maar het gebeurt zo geleidelijk aan dat het weinig merkbaar is. Eerst rijden we nog heerlijk ontspannen langs t water, we verlaten Liechtenstein en rijden Zwitserland weer binnen. Niet dat je daar veel van merkt, ze gebruiken dezelfde Zwitserse Franken en t is er net zo duur. We fietsen naar Chur, waar we kort t centrum bekijken. Het weer is prima.
Maar dan moet er toch geklommen worden, 9%, om op de Polenweg te komen. Dit is een door geïnterneerde Poolse soldaten in de rotsen uitgehouwen weg, die zich hoog boven de kolkende rivier bevindt. Er zaten echt stukken in waar je even van schrok...zo hoog, dus zo diep dat water en zo steil naar beneden, vlak langs het fietspad... Maar ook zo mooi!! Het is één groot natuurgebied, dit stuk voor de kloof. We eten onze lunch op een stukje alpenweide, rustig tussen t groen.
De Polenweg klautert een beetje op en neer langs de rotsen en voert terug naar gewone wegen tussen dorpen. We eindigen die dag in Thusis, op 700mtr, aan de voet van de Via Mala kloof, op een camping tussen hoge dennenbomen.
27-8. Meteen na t dorp begint de weg te klimmen, best stevig, dan komt een tunnel. Dat is ook even wennen, het weinige licht, de auto's die je achterop komen met veel lawaai en voorbijrazen, mij trillend achterlatend... Of motors...die zijn soms nog erger omdat er van die stoere gozers op zitten die zonodig hard moeten gaan... Maar ik trap flink door en laat me niet van de wijs brengen...tenslotte zullen ze mijn achterlicht en felrode shirtje wel zien, denk ik maar... Na de tunnel stijgen we gewoon door. In een soort ritme, roes, denk ik nergens aan en blijf trappen...het is pittig, maar t lukt. Het lekker fris weer, dat geeft energie. De kloof is indrukwekkend, steile wanden aan weerskanten, vaak horen we de rivier beneden nog razen. Dit is waar de Rijn zijn oorsprong heeft. Als je wilt, kun je afdalen naar die bron, maar wij hadden t te druk met fietsen. Wat we ook horen is verkeer, het verkeer dat de Bernadino pas neemt.
Dat is wel een onverwacht verschijnsel. Ik dacht dat de Splugenpas heel rustig zou zijn..beetje jammer dus.
Om half 3 kwamen we aan in Splügen op onze camping. Met hele moeie benen, maar wel voldaan om t eerste stuk van de pas gedaan te hebben!! We zijn nu op 1500 mtr. Het werd de koudste nacht in de tent!
28-8. Als we vertrekken weten we dat we meteen flink aan de bak moeten...9%. En het is inderdaad mega steil. Ik moet er een stuk van lopen, maar dat geeft niet, liever lopen dan omvallen, toch?! Jan fietst het hele stuk wel, zijn benen zijn net even sterker dan de mijne. Al snel is onze camping verdwenen in de diepte....
Maar alles bij elkaar klauteren we samen tegen de berg op en de 9% gaat over in 6%, wat goed te doen is.
Er zijn hele mooie uitzichten en we rijden langs een prachtig azuurblauw meer en klimmen verder. We passeren de boomgrens en opnieuw wordt het steil, 9%.
De weg slingert nu in haarspeldbochten omhoog, de auto's zigzaggen op die berg heen en weer, in een soort sliert.... Een mooi gezicht, maar ook angstaanjagend, want ik moet ook via deze slinger omhoog....!!!
Ik doe het weer deels fietsend deels lopend. Dat bevalt mij t beste. Het geluid van de koeienbellen begeleidt ons, en dat zal mij altijd bijblijven. De laatste kilometer wordt zelfs 10%... Sommige momenten ben ik zowat helemaal uitgeput! Het is werkelijk de zwaarste lichamelijke inspanning die ik ooit gedaan heb. Wat een berg zeg! Ongelooflijk!! En dan zijn we er, op 2115 mtr! En in Italië!!
Ik kan t nauwelijks geloven! Het is koud en winderig daarboven, maar o zo geweldig!
We stoppen en eten er een paar stukken brood met pindakaas. We waren vergeten om fatsoenlijk inkopen te doen voor onze lunch. Maar dat maakt niet uit, die boterhammen smaakten superlekker na deze grote inspanning en overwinning!
Na een uurtje beginnen we aan de afdaling...kilometers zigzaggen we razendsnel naar beneden, door dorpen, langs landerijen, langs alleenstaande boerderijen met vee eromheen rondlopend etc etc. Mooi, grijze huizen, gebouwd uit grove stenen, heel anders dan wat we zagen in Zwitserland, armer ook. Dit is een ruig gebied met een hard klimaat, moeilijk om in te leven, lijkt het.
We stoppen in Chiavenna en vinden met de GPS onze camping. We rijden door kleine straatjes, over een prachtig pleintje, we zien mensen zitten op terrasjes, heerlijk Italiaanse sfeer, we genieten! Wat een moeilijke, zware, en mooie dag was dit!
We gaan naar een pizzeria om te eten, we hebben iets te vieren, nietwaar?!
29-8 we blijven dalen, jan zegt, alles bij elkaar wel 50 kilometer. Het is zalig zo gemakkelijk te fietsen! De bergen zijn grote reuzen, naast ons, achter ons, voor ons...maar wij fietsen door het dal! We bereiken het Como meer.
Wat een mooi gezicht dit grote meer tussen de bergen! Het fietspad loopt vlak langs de oever en dus is ook dit gemakkelijk fietsen. We nemen de westelijke kant en We stoppen in Menaggio. Het is een warme dag, we kunnen nog lekker even zwemmen in t meer, voor het avondeten.
30-8. We nemen de Veerboot naar Belaggio, waar we verder fietsen. Maar die route heeft een verrassing voor ons, een flinke heuvel...we schrikken ervan, en zijn behoorlijk afgemat daarna...tja, het is ook behoorlijk heet en dan voel je t toch meer.
We besluiten voor de vlakkere variant te gaan dwz langs de rivier de Adda.
Daar loopt een fietspad, alhoewel vaak onverhard, toch goed te doen en t is heerlijk koel en vaak in de schaduw van overhangende bomen en struiken.
We fietsen de hele dag zo door.
Intussen genieten we van de Italiaanse specialiteiten die we kopen zoals gorgonzola kaas met ciabatta brood, en s avonds een lekker wijntje.
Er zijn hier geen campings dus moeten we op zoek naar een hotel. We vinden dat met hulp van een paar aardige mensen die zelfs met de auto voor ons uit rijden. Wij kunnen die man helaas niet bij houden, maar we vinden t toch wel. Uiteindelijk bleek dit een goede beslissing aangezien het begon te regenen in de nacht en ook de volgende ochtend. Wat was ik blij een dak boven mijn hoofd te hebben!
We eten in een goed restaurant en slapen super lekker. Ook het onbijtbuffet was geweldig!
31-8 we wachten tot de regen stopt. Dan vertrekken we en fietsen rustig, vrij vlak door het begin van de Po vlakte. We komen door rustige dorpjes, zien mooie kerken, oude stadspoorten, veel gele en terracotta kleurige woningen, spelende kinderen, oude mannetjes op bankjes, een ezeltje hier en daar, sportvelden, aanplakbiljetten met de plaatselijke evenementen, verliefde stelletjes etc etc.
Om een uur of 5 gaan we naar de Spar voor boodschappen. Toen zag ik dat de lucht weer zwart werd, het begon te waaien, er was een hotel tegenover de winkel, met nog één vrije kamer...en net voor de bui zaten wij daarin!!! Hiep hoi, weer een prima redding, net op tijd.
Nu ben ik moe, van t schrijven. We zijn een heel eind gekomen, de berg over en hoe t verder gaat?? Dat horen jullie de volgende keer. Veel leesplezier!
En vooral heel veel lieve groeten van ons, uit Italië! Xxx Marleen